Israëli’s en Palestijnen zijn weer begonnen aan een eindeloze spiraal van geweld. Israël koloniseert ondanks alle akkoorden rustig door: continu vestigen er zich nieuwe kolonisten op de Westelijke Jordaanoever en ontwortelen er Palestijnse olijfgaarden en fruitbomen; Palestijnse jongeren gooien met stenen, Israëlische soldaten schieten met scherp; Palestijnen vermoorden een kolonist, Israël treft collectieve vergelding en hun tanks beschieten de burgerbevolking. Het dodenaantal zegt veel over de krachtsverhoudingen tussen beide kampen. Bij de Palestijnen vallen de doden met honderden, bij de Isräeli’s zijn het er enkele tientallen. Het beeld van de joodse David en de Filistijnse Goliath klopt al lang niet meer. Vooral aan Israëlische kant grijpt men naar steeds grover geweld. Op 21 mei 2001 zet de Israëlische premier Sharon zelfs F-16 jachtvliegtuigen in tegen weerloze dorpen en steden. Apocalyps now ligt niet ver meer af.

Van waar komt dit geweld?

Twee volkeren vechten om Palestina. Palestina, dat is Israël, de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Voor beide partijen is Palestina het territoriale referentiekader. Israël wil militaire en soevereine grenzen van de Middellandse Zee tot de Jordaan. Ergens, rond de grote Palestijnse steden willen ze wel enige vorm van autonomie toekennen, maar voor hen blijft het essentiëel dat zij de grenzen controleren en daarbinnen de joodse kolonisatie kunnen blijven continueren. De Palestijnen dromen nog altijd van een staat tussen Jaffa en de Jordaan. Zij weten, ook al hebben zij Elsschot niet gelezen, dat tussen droom en realiteit wetten in de weg staan en practische bezwaren, namelijk in casu, de staat Israël, internationaal erkend binnen zijn grenzen van 1967. Daarom hebben zij gekozen voor onderhandelingen binnen het vredesproces. Het heeft hen weinig opgebracht: Nu hebben zij autonomie, geen soevereiniteit over 2,3% van historisch Palestina. Daar moeten zij een nationale autoriteit waarmaken voor de 8 miljoen Palestijnen (waarvan de helft als vluchteling buiten Palestina woont). De vijf miljoen Israëlische joden beheersen 97 % van historisch Palestina. De kern van het probleem is duidelijk, de oplossing ervoor is minder duidelijk. Om het geweld aan Palestijnse zijde te laten afnemen, bestaat maar een oplossing: meer grondgebied en echte Palestijnse soevereiniteit over dit grondgebied. Om het geweld aan Israëlische kant te laten afnemen komt het er voooral op aan de harde lijn, die alles militair wil klaren een njet toe te roepen. Israël heeft nogal wat die-hard zionisten als leider gehad, en nu is dat Sharon. Maar hij staat niet alleen. Zelfs ‘vredesapostel’ Shimon Peres verdedigt de inzet van f-16’s tegen dorpen en steden en op de Belgische televisie verdedigde hij zeer recent nog Sharon in de zaak Sabra en Shatilla.

Ariël Sharon: een recidivist in Oorlogsmisdaden

 Wanneer we terugkijken naar de carrière van Ariel Sharon, dan valt op dat hij altijd iets harder wou optreden dan de gemiddelde Israëli. Ariël Sharon, oorspronkelijk heette hij Scheinermann, want hij is zoals bijna alle Israëlische leiders van Oost-Europese origine, dook voor het eerst op in de internationale pers in de jaren 1953-54. Hij stond toen aan het hoofd van twee speciale legereenheden die in burger achter de linies opereerden. In die twee jaar vielen zijn troepen een tiental Palestijnse dorpen aan die net over de Israëlische grens lagen. De Palestijnse gewapende strijd bestond toen nog niet, wel probeerden sommige vluchtelingen ‘s nachts naar hun thuisdorp in Israël terug te keren. Om dit te verhinderen wou men de grensdorpen terroriseren. De beruchtste aanval die Sharon toen leidde was die tegen het dorp Qibya. Daar werden 66 burgers omgebracht. Vijfenveertig huizen werden met bewoners en al gedynamiteerd. Zelfs de Israëlische publieke opinie vond dat Sharon toen te hard van stapel liep. Het schaadde wel zijn militaire carrière niet. Na de oorlog van 1967, wanneer Israël de rest van Palestina verovert, laat Sharon zich kennen als een harde kolonist. In 1972 staat hij aan het hoofd van een legermacht die in de Sinai, ten westen van de Gazastrook tienduizend boeren uit hun woning verdrijft, hun oogst en olijfgaarden bulldozert en hun waterputten met beton dempt. Die Arabieren moeten plaats ruimen voor joodse kolonisten in 6 kibboetzim, 9 andere kolonies en de kolonistenstad Yamit. Ook dan vinden nogal wat mensen in Israël dat hij het wel erg hard aanpakte. Maar zijn carrière gaat door. Sharon wordt defensieminister, en dus de effectieve baas in de bezette gebieden. Die periode staat bij de Palestijnen bekend als de hardste bezettingsjaren tot dan. Sharon doet in die periode ook uitspraken als: “Ik hoop dat we alle Palestijnen uit de Westelijke Jordaanoever en Gaza naar Jordanië zullen kunnen verdrijven.” (New York Times, 17/5/1982) of “Een goede Arabier is een dode Arabier” (Ha’aretz 25/21983).

Sabra en Shatilla

Als defensie minister leidt hij in 1982 ook de Israëlische invasie van Libanon. Doel is de likwidatie van de PLO. Tegen de afspraken binnen het kabinet in rukt hij toch Beiroet binnen. De Israëlische bezetting van Libanon wordt door een internationale onderzoekscommissie die bestaat uit ondermeer vijf Amerikanen, waaronder Sean McBride, bestempelt als in overtreding met het internationaal recht en tegen de Conventies van Geneve. Tijdens deze inval organiseert Sharon samen met de Libanese fascisten van de Falangistische Partij een massamoord in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatilla. Nadat de strijders van de PLO zich uit de kampen hebben terug getrokken en over zee Libanon hebben verlaten, laat het Israëlische leger onder leiding van Sharon tweehonderd Libanese falangisten vrij spel in Sabra en Shatilla. Zij vermoorden volgens de Libanese autoriteiten 1.962 ongewapende burgers. Volgens Sharon zijn het er maar 700. Dat verklaart hij tenminste aan de Israëlische onderzoekscommissie die onder leiding van Yitzhak Kahan, voorzitter van het Israëlische Hoog Gerechtshof, de moordpartij onderzoekt. De commissie Kahan verklaart Sharon ‘persoonlijk verantwoordelijk’ voor de massaslachting. Weer is Sharon, zelfs volgens de Israëli’s te ver gegaan.

Zal hij ook dit keer te ver gaan? Wij verwachten  het ergste.

Daarom denken wij dat deze klacht nu meer dan welgekomen is.

Sharon kan gestopt worden . Als wij hem nu zijn vorige grote misdaad tegen de mensheid terug onder ogen brengen en hem voor de slachtpartij in Sabra en Shatilla voor de rechter dagen.Sharon en zijn Libanese en Israëlische medeplichtigen moeten voor die misdaad veroordeeld worden. Het Belgisch gerecht geeft ons die mogelijkheid. De situatie in Israël/Palestina kan er alleen maar voordeel bij ondervinden.

Daarom steunen wij de Palestijnse en Libanese slachtoffers die deze klacht hebben neergelegd.

“We support the complaint filed in Brussels by 23 Palestinian and Lebanese complainants, all survivors of the massacre of 1982 in Sabra and Shatila, against Ariel Sharon, Prime Minister of Israel, and other persons, because of their alleged “crimes against humanity”. Bringing Sharon to justice would serve the cause of a true and lasting peace in the Middle East, benefiting both Palestinians and Israelis".