In deze feesttijd danken wij u voor uw belangstelling en inzet voor het Palestijnse volk. Bethlehem 2000 had een spetterend feest moeten worden, de herinnering aan de geboorte van Jezus 2000 jaar geleden, de waardige afsluiting van een heilig jaar. Het is anders gelopen. Kerstmis 2000 werd eenvoudig herdacht in de bezette stad, de pelgrims bleven grotendeels weg, en of de "drie hedendaagse wijzen", Arafat, Barak en Clinton, samen nog op weg willen gaan om, zoals hun voorgangers uit het Oosten, de gaven van heil en verzoening te overhandigen blijft een grote vraag.

De voorbije weken en maanden waren een zware beproeving voor de Palestijnen. Kranten, radio en televisie hebben er op hun manier aandacht aan besteed. Maar er komt zoveel bij kijken en er gebeurt zoveel in de wereld. Het is een hele heksentoer om het allemaal te volgen, om de vele informatie die op ons afkomt te evalueren op haar waarheidswaarde. Nochtans is het dat wat de Palestijnen wensen. Zij willen dat wij hun strijd begrijpen als een strijd voor gerechtigheid en vrede. Daarom vindt het Centrum voor Ontwikkeling, Documentatie en Informatie Palestijnen het belangrijk om via deze nieuwsbrief iedereen mee te betrekken in deze strijd. De rechten van het Palestijnse volk moeten algemeen erkend en gerespecteerd worden. Zoals elk volk ter wereld vragen de Palestijnen niet meer dan een onafhankelijke en leefbare staat in overeenkomst met de internationale akkoorden ter zake. Dat is toch het minste dat de internationale gemeenschap dit volk kan waarborgen, waarvan blijkbaar wordt verwacht dat het zich na meer dan vijftig jaar bezetting en vervolging bij het onvermijdelijke zou neerleggen. Niets is minder waar, Palestina leeft en wil zijn volwaardige plaats innemen in het "concert van de naties". Daarom blijven de Palestijnen, ook in de huidige fase van de vredesonderhandelingen, opkomen voor wat hen van rechtswege door de internationale gemeenschap werd toegekend, met name de naleving van de VN-resoluties over de terugtrekking van Israël uit de Bezette Gebieden van 1967, over de terugkeer van de vluchtelingen van 1948 en 1967 en over het statuut van Jeruzalem. 

CODIP-pers wil u enkele keren per jaar informeren over deze strijd, over de inzet, de visie en de manier waarop wij steun geven. Het is niet de bedoeling om zomaar de zoveelste nieuwsbrief bij u te doen belanden, wel om gerichte informatie te geven over ons denken en doen, zoals blijkt uit dit eerste nummer van CODIP-pers. CODIP luistert naar de mensen ter plaatse en organiseert of werkt op hun vraag mee aan politieke acties, petities, noodhulp en zelfs een boycot. 

Met onze beste wensen voor het nieuwe jaar en de nieuwe eeuw,

Myriam Vandecan en de hele ploeg van CODIP
 

Latijns Patriarch Michel Sabbah staat aan het hoofd van de Rooms Katholieke Kerk in Jeruzalem. Vanuit zijn pastorale functie is hij een onvermoeid voorvechter voor de rechten van het Palestijnse volk. In zijn boodschap van 21 december, vlak voor kerstmis 2000, vraagt hij zich af hoe het kan dat de politieke leiders zeven jaar lang geprobeerd hebben een vredesregeling op te leggen door middel van machtspolitiek, en dat het resultaat nog altijd oorlog is. Noch machtspolitiek noch militaire macht zullen ooit tot duurzame vrede leiden. Dat leert ons de geschiedenis, vervolgt Sabbah. Het is de negatieve houding van de politici die de Palestijnen in dit doodlopend straatje heeft gebracht. 

CODIP is reeds langer actief op politiek vlak. Momenteel lopen er twee acties. Eerst is er de petitie: "Stop de bezetting van de Palestijnse gebieden". Wie mee wil werken kijkt naar de laatste pagina van CODIP-pers 1 en voegt de daad bij het woord. U circuleert en ondertekent de petitie; wij bezorgen ze aan minister Michel van Buitenlandse Zaken, telkens met een passend begeleidend schrijven.

Daarnaast voert CODIP een intensieve correspondentie met belangrijke politieke mandatarissen, zoals minister van Buitenlandse Zaken Michel, eerste minister Verhofstadt en staatssecretaris voor Ontwikkelingssamenwerking Boutmans. Ook de Vlaamse democratische politieke partijen en hun vertegenwoordigers in de Kamer, de Senaat en het Vlaams parlement zijn regelmatige gesprekspartners, behalve de CVP die totnogtoe geen reactie gaf op de brieven van CODIP. In een eerste ronde verwees de briefwisseling vooral naar de rechtmatige eisen van de Palestijnen op een leefbare en onafhankelijke staat, zoals geformuleerd in de VN-resoluties. Terwijl dit standpunt door de politieke gesprekspartners grotendeels werd beaamd verschilden de meningen over de manier waarop deze doelstelling best kon worden verwezenlijkt. Daarop volgde een tweede briefschrijfronde met specifieke vragen zoals het opleggen van sancties aan Israël zolang het land weigert de principes van het internationaal recht te erkennen en de VN-resoluties na te leven. In de volgende nummers van CODIP-pers zullen de resultaten van deze briefschrijfactie uitvoerig aan bod komen. 

Mediataal

De Commissie Rechtvaardigheid en Vrede van Jeruzalem publiceerde op 6 december 2000 een verklaring over het geweld in Palestina. De Commissie, waarvan Mgr. Sabbah voorzitter is, is vooral gefrustreerd omdat de internationale gemeenschap blijft zwijgen, ondanks de groeiende lijst van hoofdzakelijk Palestijnse slachtoffers en de aanklachten van mensenrechtenorganisaties tegen het buitensporige geweld van Israël. Erger nog, zegt de Commissie, er is zelfs een tendens bij sommige media om de schuld voor het huidige geweld bij de slachtoffers te leggen. Deze selectieve visie op wat er zich dagelijks afspeelt in Palestina doet sluipend haar werk en begint dramatische gevolgen aan te nemen voor het Palestijnse volk.

CODIP volgt heel attent de berichtgeving over het Palestijns-Israëlisch conflict. Indien nodig gaan er brieven en reacties naar de pers om haar te wijzen op de soms vertekende manier waarop het nieuws wordt aangeboden. Soms gaat het om onnauwkeurigheden, vaak onthult het taalgebruik bewust of onbewust vooroordelen die meestal in het nadeel van het Palestijnse volk zijn. Een eerste belangrijke misvatting die zo wordt bestendigd is de omschrijving van de "intifada" als het geweld van de Palestijnen tegen Israël. In feite gaat het om een opstand van mensen die door de bezetting en verdrukking uitzichtloos zijn geworden en geen andere weg meer zien dan het geweld. Het kan dan ook niet dat het geweld dat Israël pleegt tegen de Palestijnen op een lijn wordt gezet met de Palestijnse opstand of intifada. 

Veel verwarring heerst ook over het statuut van de vele plaatsen en gebieden waar de strijd wordt gevoerd. Zo verklaarde het VRT-journaal op 2 november jl. dat de Oude Stad Jeruzalem deel uitmaakt van Israël. Dat is een flagrante fout: Oud-Jeruzalem is door Israël geannexeerd, wat niet door de internationale gemeenschap wordt erkend. Een andere spraakvermenging van de VRT omschreef Beit-El op 11 oktober als een nederzetting in "betwist" en niet bezet gebied. In de Panorama-uitzending "Toen de vrede sneuvelde" werd deze vergissing herhaald. Op 25 december schreef VRT-teletekst dat Bethlehem sinds 1995 Palestijns gebied is. Wat was Bethlehem dan tevoren? Ook in de geschreven pers vinden we dergelijke onnauwkeurigheden. In De Standaard van 28 december lezen we: "Israël zou ook bereid zijn tot 95 procent van de Westelijke Jordaanoever af te staan aan een Palestijnse staat en een groot deel van de joodse nederzettingen op te geven". Dat is wel zeer grootmoedig van een land dat om te beginnen geen enkel recht heeft op dat land noch op de illegale nederzettingen. Ook de titel van het artikel is misleidend: "Vluchtelingen hindernis voor akkoord". Vormen de vluchtelingen de hindernis of de weigering van Israël om overeenkomstig VN-resolutie 194 het recht op terugkeer van de vluchtelingen te erkennen?

CODIP heeft dringend meer mensen nodig om te helpen deze "journalistieke vrijheden" weer recht te zetten.

Noodhulp

Van de Palestinian Working Women’s Society bereikte de volgende noodkreet CODIP bij het begin van de Intifada. "De Westbank en Gaza zijn afgesloten als militair gebied. Vele Palestijnen kunnen daardoor niet langer gaan werken in Israël en zelfs hun salaris van de voorbije weken en maanden niet optrekken. Daarom willen we een noodfonds oprichten om deze mensen en hun gezinnen te helpen met voedselpakketten van o.m. bloem, olie, groenten en melk. Voor andere noden, zoals gezondheidszorg, staan andere organisaties in."

Hierop lanceerde CODIP een oproep tot noodhulp voor Palestijnse families vanuit het besef dat politieke actie belangrijk is om tot een duurzame oplossing te komen, maar dat er inmiddels dringend rechtstreekse hulp nodig is voor de slachtoffers en hun gezinnen om te overleven. Daarbij denkt CODIP aan de zwaksten: alleenstaande moeders die in normale tijden al amper rondkomen met hun beperkte inkomen, gezinnen waarvan de broodwinner niet langer zijn "brood kan winnen" omdat Israël alle grenzen met de bezette gebieden hermetisch heeft afgesloten. 

CODIP heeft momenteel reeds 122.000 BEF ingezameld en ter plaatse bezorgd als steun voor dit fonds van PWWS. In een dankbrief deelde PWWS mee dat het geld goed ter plaatse kwam. Er was een lijst aan toegevoegd van de gezinnen aan wie directe noodhulp was verleend. Om de actie beter te richten vroeg PWWS of Belgische gezinnen bereid waren tijdelijk een Palestijns gezin te financieel te adopteren tot de grootste problemen voorbij waren.

Uw bijdrage is altijd welkom op nr. 000-157 66 47-09 van CODIP met vermelding noodhulp PWWS. CODIP garandeert dat het geld volledig en op veilige manier op zijn bestemming komt. Voor deze giften kan CODIP voorlopig nog geen fiscaal attest afleveren. De aanvraag tot afleveren van dit attest is in de laatste fase van behandeling en CODIP hoopt eerlang een positief antwoord te ontvangen.

Boycot

Steeds meer stemmen gaan op ten voordele van een boycot van Israëlische producten, in analogie met de vroegere boycot van het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime. Volgens Hassan Barghouthi van het Democracy and Workers Rights Center zou een dergelijke boycot helpen om druk uit te oefenen op de Israëlische regering, vooral nu er een verkiezingscampagne voor het premierschap aan de gang is. Mustafah Barghouthi van de Union of Palestinian Medical Relief Committees antwoordde op een vraag van de Europese Solidariteitsgroepen dat een vorm van solidariteit analoog met Zuid-Afrika nodig is. Prof. Edward Said meende een alternatief vredesplan te ontwaren bij de Palestijnen waarvan de boycot van Israëlische goederen en diensten een belangrijk element was. Tijdens een hearing op 13 december in het Belgisch federaal parlement verklaarde dr. Shamas uit Ramallah dat de Palestijnen vragende partij zijn voor een dergelijke boycot, die de actie voor het verbieden van de uitvoer door Israël van producten uit de kolonies ver overstijgt. 
 

Een boycot van Israëlische producten is niet eenduidig. Over de boycot van producten uit de kolonies in de Palestijnse gebieden, die door Israël op de markt worden gebracht, zijn zowat alle actievoerders het eens. Israël overtreedt hiermee de Conventie van Genève die stelt dat een bezettende macht geen voordeel mag halen uit de bezetting. Vandaar dat er een grote bereidheid is in de NGO-wereld om de EU te vragen sancties op te leggen aan Israël in de vorm van een opschorting van de huidige EU-associatieakkoorden met dat land. Deze volkomen wettelijke actie wordt nochtans niet in overweging genomen door de Belgische regering of door de EU. Daar zal nog veel lobbywerk voor nodig zijn.

Een volledige boycot van Israëlische producten ligt ook elders veel gevoeliger. Enerzijds wordt een vergelijking gemaakt met het apartheidsregime in Zuid-Afrika, dat mede door een dergelijke boycot op de knieën werd gedwongen. Anderzijds bestaat er een grote huiver om enige actie te ondernemen die als "anti-joods" of "antisemitisch" kan worden beschouwd. Er mag dan ook geen enkele twijfel over bestaan dat anti-joodse gevoelens niets maar dan ook niets met een dergelijke actie te maken hebben. Niemand heeft de bedoeling het Israëlische volk als zodanig te treffen omdat het Israëli’s zijn. Niemand heeft ook de bedoeling om de Palestijnen nog meer te doen lijden dan ze nu al doen door de Israëlische economie te raken. Een boycot is een ultiem wapen van geweldloosheid, dat kan en moet worden aangewend indien Israël de internationale rechtsorde blijft negeren en weigert de VN-resoluties uit te voeren om een einde te stellen aan het conflict en duurzame vrede te bewerkstelligen.

CODIP onderzoekt de "boycot" als wapen van geweldloosheid en zoekt dringend medestanders om voorbereid te zijn op alle situaties die dit doorgedreven optreden vereisen. Indien u overtuigd bent van het nut van een boycot kan u alvast afzien van de aankoop van Israëlische producten, zoals fruit, groenten en wijn. 
 

Naast de eerder vermelde mogelijkheden, zoals het ondertekenen van de petitie (zie onderaan deze pagina), het opvolgen van de berichtgeving in de pers, het verlenen van noodhulp of adopteren van een noodlijdend Palestijns gezin en het weigeren van Israëlische producten aan te kopen, stellen we het volgende voor:

•  Indien u het nog niet bent, wordt u lid van CODIP door 500 BEF voor een jaar lidmaatschap te storten op rekening 000-157 66 47 -09 met de mededeling nieuw lid. U ontvangt dan voortaan CODIP-pers gratis en wordt opgeroepen om deel te nemen aan specifieke acties van CODIP en andere organisaties die zich inzetten voor de rechten van het Palestijnse volk.
•  CODIP werd aanvaard als project van Netwerk Vlaanderen: u kan krekelsparen voor CODIP (nr 99/0032). U verliest geen interest, maar de ASLK (Fortis) betaalt op elke 100 BEF van uw rekening 1BEF aan Netwerk, die op haar beurt 0,6 BEF doorstort aan CODIP. Bovendien wordt uw geld niet geïnvesteerd in de wapenhandel.
•  Waarom overweegt u geen bezoek aan Palestina? Samen met het Christelijk Overleg Palestijnen bereidt CODIP een alternatieve reis van 15-29 september 2001.
•  Misschien kent u andere mensen die van CODIP willen horen en met CODIP willen meewerken. Geef ons naam en adres door en wij sturen hen dit nummer van CODIP-pers. 

PETITIE:

Ondergetekenden vragen de Belgische regering en de EU het gewelddadig optreden van de Israëlische regering én de kolonisten tegen de Palestijnse burgerbevolking scherp te veroordelen en dringend stappen te ondernemen om de vredesonderhandelingen te hervatten op basis van de VN-resoluties. Enkel het snel uitvoeren van de VN-resoluties kan een rechtvaardige en duurzame vrede waarborgen voor Israëli’s en Palestijnen.

Naam Adres Handtekening

1.  ………………………………………………………………………………………….
2.  ………………………………………………………………………………………….
3.  ………………………………………………………………………………………….
4.  ………………………………………………………………………………………….
5.  ………………………………………………………………………………………….
6.  ………………………………………………………………………………………….