Op 9 augustus 2006 verscheen in De Standaard een bizar opiniestuk van
‘islamdeskundige’ Remi Hauman**. Onder de titel
‘De jihad van Hezbollah’
schetst hij ter verdediging van het Israëlische geweld in Libanon een
beeld van ‘de islam’ met verregaande implicaties.
“Europeanen moeten goed beseffen dat Hezbollah een religieuze beweging
is,” begint hij. “Het is hen niet te doen om de buitenlandse politiek
van Israël, of om het lot van de Palestijnen. Het is hun religieuze
ideologie die geweld op ongelovigen vooropstelt om macht over hen te
krijgen en de islamitische heerschappij uit te breiden”. Hezbollah
wordt “gedreven door dezelfde opvattingen als andere islamgroeperingen
die wereldwijd terreuraanslagen plegen op andersgelovigen”.
Opvattingen die trouwens geen “hersenspinsel van hedendaagse
islamfanatici” zijn, maar “de ideologische basis van duizend jaar jihad-imperialisme”. Hezbollah is een exponent van
“een interne,
autonome dynamiek in de moslimwereld zelf die er ooit voor zorgde dat
de islam verspreid werd over drie continenten, en die nu via radicale
bewegingen verder werkt aan die grenzen”.
Bliksemafleider
Hauman weekt de huidige confrontatie los uit haar historische context:
de ‘aanval’ van Hizbollah heeft niks te maken met wat Israël de
laatste decennia met Westerse steun aanricht in het Midden-Oosten.
Niks te maken met de Israëlische bezetting van Zuid-Libanon in 1982
(hoewel Hizbollah ontstond als reactie daarop). Niks te maken met het
feit dat sinds de terugtrekking in 2000 nog steeds niet alle politieke
gevangenen zijn vrijgelaten. En natuurlijk ook niks te maken met de
honderden illegale vluchten die de Israëlische luchtmacht sinds 2000
boven Zuid-Libanon heeft uitgevoerd.[1]
Nee hoor… De enige drijfveer van Hezbollah is religieus: “Theologisch
is geen enkele vrede mogelijk met een land dat op een bepaald moment
tot de dâr al-islam heeft behoort en dat nu opnieuw door de
oorspronkelijke ongelovige inwoners wordt bestuurd.”
Daarom is Hauman ook tegenstander van een staakt-het-vuren. Dat is
volgens hem niks anders dan een "uitstel van executie". “Elke
wapenstilstand dient [voor Hezbollah] louter om later beter de strijd
te kunnen aangaan”.
Eindoplossing?
Wat zijn de implicaties als we Haumans voorstelling van zaken
aanvaarden?
Ten eerste de evidente ‘redelijkheid’ van méér oorlog. Er is geen
alternatief. De aanval op Libanon moet doorgaan en zelfs verhevigd
worden, hoeveel mensenlevens dat ook moge kosten. Het gevaar zal
immers pas geweken zijn als er van Hezbollah geen sprake meer is. Niet
dat dat volstaat: ook al veeg je heel Libanon van de kaart, je zit nog
steeds met Iran en Syrië – de ware aanstekers achter het
Hezbollah-geweld. Ook zij moeten worden onschadelijk gemaakt.
Een spiraal van geweld dus. Maar er lijkt mij ook nog een tweede, veel
bredere (en nog gruwelijkere) implicatie te zijn.
Want in feite zeg je: Het zijn moslims en dáárom zijn ze gevaarlijk.
Vredig als gelijken met hen samenleven is onmogelijk – dat laat hun
ideologie niet toe. Ofwel laten wíj ons onderwerpen, ofwel zetten we
uit zelfverdediging de aanval in.
Maar waarom zou dat enkel opgaan voor het Midden-Oosten? Als een
‘lastig’ fenomeen als Hezbollah kan worden losgeweekt uit het
historische hier en nu, enkel en alleen omdat de leden van Hezbollah
moslim zijn, dan kan je dat doen met alle ‘lastige’ moslims, overal en
altijd.[2] Of ze nu onderdrukt worden, sociaal en
economisch gemarginaliseerd, slachtoffer zijn van racisme – het
protest van moslims kan altijd worden afgedaan als “in essentie van
religieuze en niet van sociale of economische aard”.
In feite zeg je: het heeft geen zin om te zoeken naar ‘compromissen’,
om te werken aan ‘interculturaliteit’ – allemaal gevaarlijke
naïviteit, want het zijn móslims.
In feite zeg je: we zullen pas gerust zijn als ze er niet meer zijn.
Op welke ‘oplossing’ bereidt zo’n discours ons eigenlijk voor?
NOTEN:
[1] Lees ook: "Israel responded to an unprovoked
attack by Hizbullah, right? Wrong", van George Monbiot, te vinden op
www.zmag.org .
[2] Hauman zelf zet ons aardig op weg – bijvoorbeeld
in een eerder artikel over het multiculturele Vlaanderen, waarin hij
beweert dat « de problemen die ik hier aanhaal in essentie van
religieuze en niet van sociale of economische aard » zijn. Voor een
analyse, zie
http://www.flwi.ugent.be/cie/deschryver/deschryver_3.htm#_5
|
Web master: