• CIE-INDEX • 

Naar een actieve migrantenbewustwording

Het integratieconcept zoals dat door de overheid gedefinieerd en ontwikkeld werd en dat in feite neerkomt op assimilatie, is mensonterend, racistisch, xenofoob en onderdrukkend en dient van de hand gewezen te worden.

door Mohamed TALHAOUI*

in , 27 april 2000.

WAT is de hedendaagse migrantenactualiteit in Vlaanderen? De migrantengemeenschap in Vlaanderen kunnen we grofweg definiëren als de islamitische allochtone gemeenschap die in hoofdzaak bestaat uit Turkse en Marokkaanse migranten. Er valt weinig op af te dingen dat deze islamitische allochtone gemeenschap een minderheid vormt, met eventueel een subonderverdeling in een Marokkaanse en een Turkse allochtone gemeenschap. Als zodanig kunnen zij aanspraak maken op de rechten en vrijheden die door het internationaal recht wordt toegekend aan minderheden. Meer bepaald wil dat zeggen dat zij de islamitische godsdienst mogen belijden, dat het onderwijs voor de kinderen van deze minderheidsgroep perfect moet kunnen geschieden in scholen met een `islamitische' inrichtende macht, dat waar mogelijk de wetgeving rekening moet houden met het islamitische geloofskader van deze minderheid en vooral dat de overheid (de meerderheid) er een actieve bijdrage toe dient te leveren om deze rechten geen dode letter te laten blijven. Zij zou de minderheid op wettelijk en financieel vlak de mogelijkheid moeten geven hun cultuur, tradities en taal bij te brengen zoals die minderheid die definieert. De minderheid dient de gelegenheid te krijgen een positief identiteitsbeeld op te bouwen, in casu betreffende de islam en het moslim-zijn, en de overheid moet aan die positieve identiteitsvorming meewerken. Politieke inspraak moet gegarandeerd worden aan alle personen van die minderheid die gedurende niet al te lange periode legaal in België  

De personen die het best de positie van migranten kennen, zijn de migranten zelf. Het integratieconcept zoals dat tot op de dag van vandaag door de overheid gedefinieerd en ontwikkeld werd en dat in feite neerkomt op assimilatie, is mensonterend, racistisch, xenofoob en onderdrukkend en dient van de hand gewezen te worden. Het is af te raden dat autochtone islamologen en antropologen in migrantenorganisaties of instellingen die met migrantenthema's werken, de beleidslijnen uitstippelen in deze organisaties, aangezien het eerste doel van zulke wetenschappers in overheidsfunctie vaak niet is de rechten van minderheden te bevorderen maar vooral ze beter in kaart te brengen en ze zodoende beter te controleren en te domineren. Veeleer moeten er juristen in de plaats komen die prospectief voorstellen kunnen formuleren om de rechtspositie van migranten en moslims te verbeteren.

Tevens blijven alle internationale bepalingen in verband met racismebestrijding onverminderd van kracht tegenover individuele migranten van Marokkaanse of Turkse origine gezien hun etnische afkomst. In dat opzicht moet er snel werk gemaakt worden van een federale instelling die zich met niets anders bezighoudt dan met racismebestrijding. Die instelling moet door een migrant(e) geleid worden die algemene integriteit bezit en in het bijzonder de steun geniet van de migrantengemeenschap.

De bewustwording van de migrantengemeenschap omtrent dat thema wordt realiteit met de ontslageis van Johan Leman, die de islamitische migrantengemeenschap al jarenlang met een kluitje in het riet stuurt: van een doeltreffende racisme- wetgeving is geen sprake, migranten hebben onder zijn beleid hun islamitische identiteit gefnuikt gezien en hun sociaal-economische positie is er enkel op achteruitgegaan in het licht van de toenemende aanhang van extreem-rechts die Leman zelfs ten dele als democratisch legitimeert. Het gelijkekansenbeleid voor migranten moet door een andere instelling uitgevoerd worden. Die moet bij voorkeur geleid worden door een migrante die speciale aandacht zal schenken aan gelijke kansen voor migrantenvrouwen en andere zeer kwetsbare groepen binnen de migrantengemeenschap.

Ten slotte moeten migranten de kans krijgen zélf hun politieke kandidaten voor te dragen en moeten ze geen (migranten-)kandidaten die de assimilatiebelangen van de meerderheid steunen accepteren als zogenaamde migranten- woordvoerders. Men kan niet om de vaststelling heen dat de huidige migrantenverkozenen door de autochtonen verkozen zijn juist omdat ze zich volledig hebben geassimileerd en zich in ruil voor een aangenaam postje en een royale verloning niet te veel aantrekken van de belangen van de migrantengemeenschap. Ondertussen wordt de democratische schijn van de traditionele partijen hoog gehouden, wordt een eventuele discriminatieklacht tegenover de overheid goedkoop in de kiem gesmoord en bieden deze trouwe luitenanten de zekerheid dat er niets wezenlijk gebeurt om de situatie van migranten te bevorderen.

De weg naar bewustwording van de migrantengemeenschap zal lang en moeilijk zijn. Er dient evenwel een open dialoog met de autochtone gemeenschap gevoerd te worden in een kader van wederzijds respect. Rechtmatige eisen en klachten moeten daarvoor niet minder hard weerklinken.