Communicatie, Informatie, Educatie

• CIE-INDEX • 

Wij zijn hier en wij blijven hier!

Gewoon de wet toepassen, dat is de enige manier om te komen tot een situatie waarin iedereen gelijk wordt behandeld. En zeker niet de eigen cultuur als universele waarde vooropstellen, want dat is een vorm van fundamentalisme.

Laat ons eerst iets duidelijk maken: het kan niet zo zijn dat een debat over de multiculturele samenleving moet leiden tot een oordeel over het wel of niet accepteren van deze samenleving. Mensen die zo denken, verspillen hun energie en tijd. De multiculturele samenleving is een feit, geen ideologische keuze.

Als definitie van die samenleving stellen wij: een maatschappij waar meerdere etnische culturele groepen naast elkaar leven (al dan niet met elkaar). In steden zoals Antwerpen en Brussel leven Joden, Arabieren, Vlamingen, Chinezen en anderen naast elkaar met verschillende en soms zelfs tegengestelde culturele waarden en normen. De vraag hier is: kan Vlaanderen met deze realiteit omgaan? Kunnen autochtone Vlamingen daarmee leven?

Wij vinden alvast dat de autochtone gemeenschap geen keuze heeft. Wij zijn hier en wij blijven hier. Er is geen enkele internationaal aanvaardbare manier om ons buiten te zetten. Of lijkt etnische zuivering een optie? De kleine Milosevicjes in Vlaanderen willen wij er graag aan herinneren dat Den Haag niet zover van Antwerpen ligt. Wat men hier 'migrantenprobleem' noemt, is volgens ons vooral een autochtonenprobleem. Onder de noemer 'migrantenproblematiek' heeft de blanke meerderheid al jaren - zonder het te beseffen - lege debatten gevoerd waardoor haar eigen eurocentrisme en haar onvermogen om met diversiteit te kunnen omgaan, alleen maar duidelijker werd. Deze culturele handicap wordt dan uit gemakzucht verweten aan migranten. (Een cafébaas die zijn autochtone klanten ziet afhaken omdat migranten ook zijn café bezoeken, ervaart dit als een 'migrantenprobleem', terwijl hij absoluut met een 'autochtonenprobleem' te kampen heeft.)

Integratie als visie is ontstaan in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw, om te dienen als democratische oplossing voor het 'joodse probleem'. Ook toen was er sprake van `integratie of deportatie'. Doordat de joodse gemeenschap van Europa - terecht - voor het behouden van haar eigen identiteit en levenswijze koos, heeft deze `integratieoplossing' plaats gemaakt voor een ander soort 'eindoplossing'. Ook toen heeft dit 'integratiedenken', dat zoals vandaag vanuit een blind westers fundamentalisme vertrok, een goede dienst bewezen aan extreem-rechts. Wanneer zal Europa beseffen dat er geen 'democratische' oplossingen bestaan voor ondemocratisch gestelde problemen?

Wat men hier een  migrantenprobleem noemt, is  volgens ons vooral een 'autochtonenprobleem' .

Door zoals toen een minderheidsgroep te stigmatiseren en als 'probleem' te zien, accepteert men een extreem-rechtse visie als kader voor het debat. Deze nieuwe vorm van antisemitisme (Arabieren zijn ook Semieten!) is even demonisch en kwaadaardig als de vorige. Wij weigeren ons te 'integreren' en zouden willen dat autochtonen zich stilaan bewust worden van de dubbelzinnigheid van dit concept.

Wat willen wij dan wel als migranten? Dat de wet gewoon wordt toegepast. Allochtone jongeren die op straat roepen en tieren zijn geen criminelen, maar jongeren die op hun manier de tijd doorbrengen. Prof. Walgrave stuitte, op basis van cijfers van het Brusselse parket, op onbetwistbare bewijzen van discrepantie in het behandelen van autochtone en allochtone delinquenten (allochtonen worden voor dezelfde feiten tot tien keer vaker gearresteerd dan blanken). Hij kwam tot de conclusie dat het absurd is om de link tussen etniciteit en criminaliteit te bewijzen; dat eerder de link autochtone cultuur - racisme maar eens moet worden onderzocht.

Wij vragen daarbij om racisme en discriminatie naar alle minderheden toe hard aan te pakken. De integratiesector kan voor ons niet meer als dusdanig fungeren. Zij moet een andere functie en missie krijgen. Eventueel kan men zich in deze sector toespitsen op de opvang van nieuwkomers en vluchtelingen. Middelen die tot nu toe voor de zogenaamde 'bevordering van integratie' waren voorzien, behoren toe aan de zelforganisaties van migranten. Zij kunnen er veel doeltreffender mee werken aan een evenwaardige participatie en emancipatie van hun eigen gemeenschap.

We zien voorbeelden in verschillende steden waar de lokale integratiecentra met veel middelen maar zonder visie bijna  niets doen, terwijl zelforganisaties met een minimum aan middelen en een maximum aan motivatie hun doel - binnen hun mogelijkheden - bereiken. Ons doel is dan ook een "Joods gemeenschapsmodel" te realiseren voor de allochtonen met islamitische achtergrond. Dat wil zeggen: eigen voorzieningen, eigen structuren (scholen, bejaardentehuizen) en een goede organisatie. Zo kan elke gemeenschap haar eigenheid behouden en werken aan een verdraagzaam België. Het enige stelsel van normen dat in België geldt, is de wetgeving. De wet respecteren is de enige plicht die elke burger tegenover de staat en de andere medeburgers heeft. Culturele normen verschillen en zelfs de invulling van dezelfde normen verschilt meestal. Cultuur moet niet vanuit staatsstructuren worden opgedrongen. Jammer genoeg beseft men vaak niet dat de westerse cultuur een cultuur is zoals een andere, en niet als universele waarde moet worden beschouwd. De eigen cultuur als universele waarde vooropstellen, is een vorm van fundamentalisme. Ook bij ons vind je fundamentalisten, maar ze vormen een minderheid, in tegenstelling tot het westers fundamentalisme dat oververtegenwoordigd blijkt bij de blanke meerderheid. We vragen dat iedereen in dit land het rechtsstaatprincipe respecteert, met als gevolg: gelijkheid van behandeling tussen alle culturen, godsdiensten, overtuigingen en rassen. Het is de enige manier om aan een conflictrijke toekomst te ontsnappen.

_______________________