1. De Geboorte
1.1. De bekendmaking, felicitaties en visites:
In het geval dat iemand eerder op de hoogte is
van iemands pasgeboren baby, dient hij het initiatief te nemen om de vader
het nieuws te gaan brengen. Het nieuws dat er een meisje is geboren dient
op dezelfde manier verwelkomd te worden als wanneer er een jongen geboren
is, en men moet dankbaar zijn tegen Allah. Het eerste dat gedaan moet worden
als de baby geboren is, is de adhaan (de oproep tot het gebed),
in zijn of haar oor te zingen. Het tweede is vocht van een dadel die tot
fijne pulp is gekauwd, in de baby’s mond aan te brengen. Dit is niet verplicht
maar aanbevolen (Soenna*). Felicitaties is een vorm van vreugde
die de familie aan de ouders meedelen. Dit kan in elke vorm uitgedrukt
worden. Het is een absoluut on-islamitische handeling om felicitaties en goede
wensen over te brengen bij de geboorte van een jongen, maar dit achterwege
te laten in geval van een meisje. Het antwoord op een felicitatie kan luiden
als volgt: "Dank u wel", waaraan toegevoegd kan worden: "Moge
Allah (stw) je Zijn zegeningen tonen en je ook een kind schenken".
1.2. Naamgeving
Ouders dienen het geven van een naam aan een pasgeboren
kindje niet uit te stellen, ze dienen het zo snel mogelijk te doen, liefst
binnen de 7 dagen na de geboorte. Als de ouders het eens zijn over de keuze
van de naam, des te beter. Zoniet, dan heeft de vader het recht zelf te
kiezen. Het is aanbevolen dat de ouders hun kinderen goede, mooie en betekenisvolle
namen te geven, namen die uit 2 delen bestaan waarvan het eerste deel
cAbd
(slaaf) is, worden als mooi beschouwd, vb. Abderrahiem.
Kinderen mogen de namen van de profeten krijgen.
Namen van engelen (zoals Djibriel) dienen vermeden te worden. Namen die
verklaren, dat de persoon over exellente* morele deugden beschikt, zoals
puurheid, eerlijkheid, gehoorzaamheid of vroomheid, dienen vermeden te
worden. Namen die op droefheid, oorlog, e.d. negatieve zaken duiden, zoals
Hoezn, Harb, e.d., dienen vermeden te worden. Het hebben en geven van goede
namen is niet alleen belangrijk voor mensen, maar ook vereist bij het benoemen
van straten, pleinen, steden,… Het veranderen van de namen van de mensen
of plaatsen dient, als het nodig is, niet verworpen te worden. Het veranderen
van verboden namen is een noodzaak. Het afkorten van een naam is een goede
manier om iemand aan te spreken, vooropgesteld dat de ander er tevreden
mee is. Het is het beste om, als men iemand wil aanspreken, die men niet
kent, een algemene term te gebruiken die hem niet zal beledigen bijv. "Vriend"
of "Broeder".
1.3. De zevende dag vieren en het slachten van
een dier
De familie viert de geboorte van een nieuwe baby
op de zevende dag na zijn of haar geboorte. Deze viering heeft twee belangrijke
elementen nl. het slachten van een dier en het scheren van het babyhoofdje.
Om Gods’ zegen te gedenken en Hem om bescherming
van het nieuwe kind te vragen, slacht de familie een dier. De traditie
kent de volgende regels: .
Het daadwerkelijk slachten van een dier kan niet
vervangen worden door bijvoorbeeld de waarde ervan om te zetten en als
aalmoes te gaan schenken. Het dier dient een schaap, geit, koe of kameel
te zijn (mannetje of wijfje) Diegene die slacht dient te zeggen: "Bismillah,
lahoema hadha manka wa illaika" (d.w.z. In de naam van Allah, dit wordt
alleen omwille van U gedaan).
Het vlees van het dier kan het beste in drie stukken
verdeeld worden: het eerste deel dient om door de familie gegeten te worden
en de andere delen worden onder verwanten, buren en armen verdeeld.
Dit offer is zeker niet verplicht als de familie
het niet kan betalen.
1.4. Het scheren van het hoofdje en de besnijdenis
Op de zevende dag na de geboorte dient het hoofdje
van de baby geschoren te worden. Het is aanbevolen dat het haar gewogen
wordt en het gewicht ervan in zilver aan de armen en de behoeftigen gegeven
wordt.
Op dezelfde dag kan saffraan*, indien voorhanden,
over het hoofdje van de baby gewreven worden. Wat betreft jongens geldt
dat er een besnijdenis moet volgen zo snel mogelijk na de geboorte. Deze
traditie in de Islam voert ons terug tot de tijd van de profeet Ibrahiem
(vzmh).
Bij een besnijdenis dient de voorhuid verwijderd
te worden ten einde de eikel van de penis te ontbloten. Het is wel niet
nodig dat de totale lengte en breedte van de voorhuid verwijderd wordt.
De taak om de besnijdenis uit te voeren dient toevertrouwd te worden aan
iemand die gekwalificeerd is voor deze taak. Als de toestand of de gezondheid
van de jongen het niet toelaat om de besnijdenis uit te voeren, dient ze
uitgesteld te worden naar een later tijdstip. Het is aangeraden dat ook
volwassen personen die zich bekeerd hebben tot de Islam, de besnijdenis
laten uitvoeren, met uitzondering wanneer de gezondheid het niet toelaat.
Niettemin moet het advies van een dokter ingewonnen worden indien er medische
redenen zouden zijn om de besnijdenis niet te laten uitvoeren. Over het
algemeen vinden moslims dat de besneden man gezonder is en dat in feite
de besnijdenis hem zal beschermen tegen bepaalde ziekten. De verwijdering
van de voorhuid betekent immers een verkleining van de kans tot vervuiling
of ontsteking.
1.5. Abortus, toegestaan of niet?
Abortus is binnen de Islam tot op een zekere hoogte
toegestaan, indien het leven van de vrouw in gevaar komt. De meeste geleerden
hebben besloten dat de bezieling (Allah’s geest) de scheidslijn is die
bepaalt of abortus toelaatbaar is of niet. Bij sommigen ligt de grens op
het einde van de 4de maand, anderen beperken de periode tot 40 of 50 dagen.
Dit hangt samen met de religieuze visie op de geboortebeperking. Vanaf
de periode dat de vrouw bevrucht is, telt men 120 dagen, en dat is de tijd
waarin de ziel wordt ingeblazen door Allah. In bekende hadiths* komt dit
voor: "De schepping van ieder van jullie vindt plaats in de buik van
de moeder, dit gedurende 40 dagen in de vorm van een levenskiem, daarna
is hij even lang een klonter, daarna is hij even lang een klompje vlees;
vervolgens wordt er een engel naar hem toegezonden die hem de levensadem
(rûh) inblaast…".
Dus, men kan hieruit besluiten dat vanaf de bevruchting
tot de periode van 120 dagen vruchtafdrijving mag toegepast worden. Na
die periode is abortus verboden, behalve wanneer het leven van de moeder
gevaar loopt. In de Koran staat over deze situatie: "Diegene die zich
in een noodsituatie bevindt, zal geen zonden begaan bij het toepassen van
wat niet is toegestaan." In geval van verkrachting is vruchtafdrijving
toegestaan. Uiteraard, beschikt de vrouw niet alleen over een stoffelijk
lichaam, maar heeft ze ook een geestelijke natuur. Het is ondraaglijk om
een kind te moeten dragen op zo’n onwaardige manier. De vrouw treft in
zo’n geval geen enkele schuld en heeft dus nood aan alle beschikbare hulp
van omstaanders.
1.6. Kan adoptie toegestaan worden of niet?
Adoptie* kwam in de voor-islamitische periode vaak
voor en de profeet Mohammed had zijn door hemzelf vrijgelaten slaaf Zaid
ibn Haritha geadopteerd. Wat zeer belangrijk is in de Islam, is dat de
pleegkinderen hun vaders naam moeten behouden, wat terug te vinden is in
de Qorân (33:4-5). Een uitzondering op die regel doet zich voor wanneer
de achternaam niet gekend is: in dat geval is de enige optie de naam van
de pleegvader over te nemen voor het geadopteerde kind, wat op zich niet
verplichtend is.
Het geadopteerd kind heeft niet dezelfde wettelijke
rechten en plichten binnen het pleeggezin als de "eigen kinderen". Wanneer
iemand geen "eigen" kinderen heeft, mag hij zijn pleegkind(eren) alle rechten
geven die hij kan geven en één derde deel van zijn erfenis
afstaan. Het betreft meestal weeskinderen of vondelingen die worden opgevoed
en onderhouden binnen de familiekring, maar vanaf hun puberteit wordt van
mannelijke pleegkinderen verondersteld afstand te houden van de vrouwelijke
familieleden. Het islamitisch familierecht gaat er vanuit dat het adoptiekind
dat niet rechtstreeks bloedverwant van het adoptiegezin is, een potentiële
huwelijkspartner zou kunnen zijn voor één van de gezinsleden.
2. De behandeling van ziekten
2.1. Het gebruik van medicijnen
Er is een algemene overeenstemming dat het gebruik
van medicijnen halâl* is. Sommigen zijn van mening dat het
aanbevelingswaardig is om geneesmiddelen te gebruiken vanwege de hadith
van de Profeet (v.z.m.h.): "Gebruik medicijnen". En ook omdat hij
zowel in tijden van ziekte als gezondheid medicijnen gebruikte. Als hij
gezond was, gebruikte hij dadels, pompoenen en watermeloenen. Hij at spaarzaam,
en liet wat voor de middag over, en bracht twee gebedstijden tot één.
Hij dronk ook een aftreksel van rozijnen of vijgen of dergelijk fruit,
zoals reeds beschreven is.
Over de keren dat hij ziek was, zei Aisha (zijn
vrouw): "De profeet (s.a.w.)* heeft vele ziekten gehad. In die
tijden kwamen er verschillende artsen - zowel Arabieren als niet-Arabieren
- en zaten naast hem en behandelden hem".
Allah zei: "Ik geef gezondheid en Ik geef geneeswijzen
- laat iedereen dus medicijnen gebruiken".
2.2. Het roepen van een dokter
Ten tijde van de profeet (s.a.w.) werd er iemand
ziek. De zieke zei: "Roep een dokter voor mij!". Maar zij zegden:
"O
Boodschapper van Allah, deze man heeft geen dokter nodig." En hij antwoordde:
"Jawel".
Van dezelfde bron komt dit verhaal: De profeet
(s.a.w.) bezocht eens iemand die ziek was en zei: "Stuur mij een dokter
voor hem!" En de zieke man zei: "O Boodschapper van Allah, ben jij
dat die dat zegt?" En hij antwoordde: "Ja zeker!"
Het is toegestaan om het voordeel van het advies
van een arts te gebruiken die een dhimmî* is, als hij
een geneeswijze voorschrijft die halal is; maar zijn advies mag
niet worden opgevolgd als hij een haram* medicijn voorschrijft,
zoals alcohol en dergelijke zaken. Let ook niet op hem als hij zegt dat
je je vasten moet afbreken of moet vasten of je gebed zittend verrichten
of iets anders van die aard. In dit soort gevallen mag je alleen acht slaan
op het advies dat van een betrouwbare moslimarts komt. Het gaat hier dus
om het geval dat je echt geen oplossing hebt om beter te worden of te genezen.
2.3 De belangrijkheid van hygiëne
De Islam leert moslims altijd schoon en rein te
zijn. De dagelijkse manieren van reinheid en zuiverheid van het lichaam,
van plaats, kleding en dergelijke, dragen veel bij tot de kracht van lichamelijke
gezondheid, zoals betrouwbare geneeskundige bewijzen bevestigen. Want reinheid
voorkomt de overdracht van bacteriële aandoeningen.
Verscheidene keren per dag wordt van de moslim
de woedoe (wassing) gevraagd, als een noodzakelijke voorwaarde voor
het gebed, en wordt het wassen van die delen van het lichaam vereist, die
gewoonlijk aan stof en vuil blootstaan.
Het feit dat een moslim zich niet mag overeten,
maar juist moet stoppen voor zijn maag vol is, heeft zowel geneeskundige
als sociale en morele voordelen. Hygiëne is bij de moslims de helft
van de imaan*. Dit alles hoort bij de hygiëne van de mens.
2.4. De behandeling van niet verwante leden
van het andere geslacht
Deze overlevering werd door een man in de tijd
van de profeet (s.a.w.) verteld: "En hij vertelde dat het voor een arts
halal is om vrouwen te onderzoeken, zelfs de geslachtsorganen, maar alleen
als dat echt nodig is,".
Voor een vrouw wordt dit ook wel toegestaan als
er geen man of vrouw van haar familie in de buurt is. Het is ook zo dat
als een man sterft en alleen in het gezelschap van vrouwen vertoeft, dat
de vrouw ook de man mag wassen mits er alleen vrouwen tot het gezelschap
behoren!
2.5. Enkele middelen voor ziekten
2.5.1. waterpokken
Waterpokken liggen tussen de pokken en de mazelen
in. Bij de behandeling is het belangrijk om een goede vloed te veroorzaken
om de ziekte door aderlating en inkerving uit het lichaam te bannen. De
patiënt moet druiven- en granaatappelsiroop drinken. Er wordt ook
aangeraden om melkpudding te eten, die met amandelen en gerstewater is
gemaakt.
2.5.2. buikaandoeningen en pijnlijke stoelgang
De manier om dit samen aan te pakken bestaat erin
malvesap met appelsiroop te koken. Als de buikkrampen te sterk zijn, dan
moet er een soort zetpil in de anus ingebracht worden De patiënt moet
bij pijnlijke stoelgang soep drinken die gemaakt is van rijpe en onrijpe
druiven.
2.5.3. bedwateren
Dit komt voornamelijk onder kinderen en bejaarden
voor. Als het door de koude veroorzaakt wordt, dan is het aangeraden zich
warmer te kleden. Mensen met dit probleem moeten hun vasten onderbreken
met gomwierook*, mastiek en honing. Koude maaltijden, soepen, watermeloen…
worden afgeraden.
2.6. Transplantatie en euthanasie binnen de
islamitische geneeskunde
2.6.1. Transplantatie*
Hierover hebben islamitische geleerden geruime
tijd gediscussiëerd en men is tot de volgende conclusie gekomen: bloedtransfusies*
en orgaantransplantaties zijn toegestaan in de Islam.
De meeste mensen zijn hiervan niet op de hoogte,
waardoor ze zeer verward raken bij een ongeval of bevalling, in verband
met de vraag of dat men al dan niet bloed mag accepteren. Men kan er dus
gerust van zijn dat het toegelaten is om een bloedtransfusie te ondergaan.
Wat betreft orgaantransplantaties geldt hetzelfde,
aangezien men mag aannemen dat de behoeften van een levende voorrang hebben
op die van een dode. Veel moslims maken zich zorgen daarover omdat vroeger
de heidense Arabieren de doden bij een oorlog of veldslag verminkten (wat
ontoelaatbaar is voor de islam).
Dat (negatieve) gegeven is hier dus niet van toepassing
aangezien het gaat om het vrijwillig afstaan van een orgaan ten einde een
andere persoon te helpen. Het kenbaar maken van het feit dat je bereid
bent om organen af te staan, gebeurt door een donorcodicil* (document dat
men steeds op zak moet hebben).
2.6.2. Euthanasie*
Euthanasie wordt niet toegestaan in de Islam. De
Enige die leven mag scheppen en terugnemen is God. Hij is Degene die de
mens heeft geschapen en hem weer tot Zich roept. De Islam verbiedt zelfmoord
en God zal Zijn genade schenken aan wie het overweegt en dan besluit niet
te doen. De profeet (s.a.w.) zei eens tegen een ernstig zieke: "Verjaag
de wens om te sterven, en als die gedachte toch steeds bij je terugkomt,
bid dan tot God: 'O Allah, indien het leven beter is voor mij, laat mij
dan leven en als de dood beter is voor mij, laat mij dan sterven'."
In extreme situaties, wanneer bv. gekozen moet worden tussen het leven
van de moeder en dat van het kind, bij zwangerschapscomplicaties, kiest
de man voor het leven van de moeder en haalt men het ongeboren kind weg.
Dat is gebaseerd op de basisregel: "Diegene die zich in een noodsituatie
bevindt, zal geen zonden begaan bij het toepassen van wat niet is toegestaan."
(Q
2:173).
Het geloven in God, het verdragen van pijn met
geduld en het besef dat de Schepper al het lijden ziet, brengt een gelovige
dichter tot Hem dan al het andere, als hij er slecht aan toe is.
Wanneer een persoon lijdt, krijgt hij of zij een
test om te zien hoe sterk zijn of haar vertrouwen en geloof in God is.
3. Het levenseinde of de dood
3.1. Wat is de dood eigenlijk?
Is de dood het tegenovergestelde van leven, of
betekent ze de afwezigheid van leven en is ze net zo belangrijk als het
leven zelf? De meerderheid van de geloofsgeleerden is tot de conclusie
gekomen dat de dood de afwezigheid inhoudt van het leven zoals we dat op
aarde kennen, en dat ze dus geen scheppingsvorm is. Tegen hen die het Koranvers
aanvoeren: "Hij (Allah) schiep de dood en het leven voor u, om u te
beproeven…", als bewijs dat de dood een scheppingsvorm zou zijn, wordt
ingebracht dat het woord "scheppen" hier gebruikt wordt in de zin
van "bepalen".
De dood is bepaald om ons de waarde van het leven
te doen beseffen.
3.2. Betekenis van de dood voor de moslims
De dood is in de Islam geen eindpunt. Alles is
in de handen van God: zowel de tijd, de plaats als de manier waarop iemand
sterft. Na de dood gaat de ziel naar een tussenwereld waar ze wacht. Dan
komt het grote oordeel dat de beloning of straf van het lichaam en de ziel
zal bepalen. Iedereen zal krijgen wat hij of zij verdient, naargelang van
de handelingen die hier op aarde verricht werden.
Het kan pijn of angst zijn of een voorsmaak van
het eeuwige leven. Op een dag zal de aarde vergaan en die eindtijd noemt
men in de Islam de "Dag des Oordeels".
Op die dag zullen de zielen terugkeren naar het
lichaam in het graf. En op die dag zal Allah elk van ons verhoren en beslissen
wie Hij naar de hemel of de hel zal zenden.
Dus de dood heeft voor de moslims veel te betekenen:
ze is dan eigenlijk het begin van een nieuw leven.
"Moge Hij ons beschermen en behoeden voor het
kwade".
3.3. Wat zijn de taken van de moslimgemeenschap
na een sterfgeval?
Eerst en vooral moet men zorgen dat het lichaam
wordt gewassen en in schone doeken wordt gewikkeld; dat het gebed voor
de overledene wordt verricht en dat de overledene op de juiste wijze in
het graf komt.
Indien hieraan geen enkele aandacht wordt besteed,
blijft de hele moslimgemeenschap in gebreke. Maar als een voldoende aantal
moslims die taak op zich nemen, vervalt die ingebrekestelling. Meestal
heeft de imam vaste groepjes, mannen en vrouwen, in zijn gemeenschap, waarop
hij kan rekenen bij de uitvoering van deze taken. Het is ook een plicht
voor de moslims om, indien zij op de hoogte worden gesteld van een geïsoleerd
moslimsterfgeval (een moslim die tussen niet-moslims woonde en geen familieleden
had), of van een iemand die aan een ziekte leed en voor zijn dood tot de
Islam trad, zich ook daarover te ontfermen.. Dit houdt dus ook in: het
lichaam te wassen, in te wikkelen en te begraven volgens de in de Islam
geldende principes. De moslimgemeenschap heeft dus vier taken die men zeker
moet uitvoeren.
3.4. Hoe wordt de overledene gewassen en door
wie?
Het wassen ven de overledene moet gedaan worden
door een volwassen moslim die dit vrijwillig wil uitvoeren. Hij of zij
moet bewust, discreet en rein zijn en de opeenvolgende stappen goed kennen.
Aangewezen personen in het geval van een overleden man zijn: de echtgenote,
de vader, de zoon of de broer. In het geval van de overleden vrouw: de
echtgenoot, de moeder, de dochter of de zus. Bij voorkeur is het de meest
ervarene die de wassing verricht. Een baby bijvoorbeeld die als pasgeborene
sterft, wordt niet gewassen, want hij of zij is al in reine staat.
Een man wordt bedekt van de navel tot de knieën
en de vrouw van de schouders tot de knieën. Men wast eerst het onbedekte
gedeelte van het lichaam en dan de bedekte delen met een proper doekje.
Men dient zeer voorzichtig te zijn want de dode is uiterst gevoelig. De
eerste wassing is het gewoon natmaken van de dode en dan maakt men het
hoofdhaar nat en tilt men het hoofd op zodat het water over het gezicht
kan lopen. De wasser maakt zijn vingers nat en reinigt even de neus en
de mond. Hierbij mag geen water door de neus- en/of keelholte lopen. Het
water wordt nu geparfumeerd met b.v. oranjebloesemwater waarna men het
hele lichaam van boven naar onder wast, steeds wisselend (3 maal rechts,
3 maal links). Normaal voldoet één wasbeurt, maar het is
zeker aanbevolen om er meer te geven.
Als een bepaalde plek van het lichaam onrein blijft,
door bloed bv., reinigt men die plek verder. Daarna wordt de dode afgedroogd
en geparfumeerd op de plaatsen die tijdens het gebed de grond raken. Als
de wasser positieve kwaliteiten tijdens het wassen van de overledene heeft
gezien, mag de wasser dit eventueel vermelden aan anderen. Maar als hij
negatieve aspecten heeft kunnen waarnemen, b.v. een slechte geur of een
verklampt uiterlijk, moet de persoon in kwestie daarover zwijgen.
De profeet (s.a.w.) zei hierover: "Iemand die
een dode wast en zijn of haar onplezierige kenmerken geheim houdt, wordt
door Allah veertigvoudig vergeven".
3.5. Hoe wordt het gebed verricht en door wie?
De voorganger van dit gebed kan in de laatste wil
van de overledene met naam genoemd worden, doorgaans is het echter de imam
van de gemeenschap waartoe de overledene behoort. In de Koran* wordt over
dit gebed gezegd: "En bid voor hen, uw gebed betekent zeer zeker rust
voor hen." (Q 9:103).
Alle aanwezigen dienen de intentie voor het gebed
voor de overledene aan te nemen, vier maal "God is de Grootste"
te zeggen, het eerste hoofdstuk van de Koran (de Fâtiha),
de smeekbede voor de overledene en de zegenwensen voor de profeet (s.a.w.)
te lezen.
De smeekbede voor de dode kan als volgt luiden:
"O Allah! Laat diegenen van ons die door U in leven gehouden worden, in
de Islam leven en laat diegenen die door U het leven ontnomen worden, sterven
in het geloof." (Voor vrouwen en kinderen zijn er minimale varianten
in de tekst.).
Het hele gebed wordt staande verricht, waarbij
de overledene voor de biddende ligt opgebaard en de voorganger op borsthoogte
van de overledene staat. Na het beëindigen van het gebed wordt staande
de vredesgroet rechts en links uitgesproken. Als men het gebed verricht
moet de doodskist in de richting van de Kaäba* staan en de mensen
moeten zich in drie rijen opstellen achter degene die het gebed leidt.
De profeet (s.a.w.) zei hierover: "Allah schenkt het paradijs aan iedere
dode, achter wie zich drie rijen voor het gebed vormen." En wanneer
een dode wordt begraven zonder dat er een gebed werd verricht, dan bidt
men aan het graf. Als men niet aan het graf kan bidden, kan men daarvoor
ook op een andere afstand bidden. Na het gebed wordt de dode zo snel mogelijk
begraven.
3.6. Richtlijnen voor de begrafenis
De begrafenisstoet: Als het gebed ten einde
is, hebben de aanwezigen drie mogelijkheden: onmiddellijk weggaan, biddend
meegaan naar de begraafplaats en dan huiswaarts keren, of nog langer blijven
om vergiffenis te vragen voor de overledene. Diegenen die meegaan naar
de begraafplaats, moeten enkele regels in acht nemen. Ze moeten denken
aan de dood en daaruit een les trekken, ze moeten God aanroepen en aanbidden.
Daarbij mogen de moslims niet zitten tot de dode begraven is. Ze moeten
hetzelfde pad volgen als waarover de dode gedragen wordt.
De begrafenis: Het is belangrijk dat moslims
begraven worden op een islamitische begraafplaats; niemand mag gecremeerd*
worden, zelfs niet als de overledene het gevraagd had. De diepte van het
graf komt overeen met de hoogte van de borstkas ven een man. Na het graafwerk
wordt onderaan een uitholling gemaakt in de richting van Mekka*. Bij plaatsgebrek
graaft men een gleuf waarin de dode op zijn rechterzijde wordt gelegd,
met zijn gezicht naar Mekka. Dan worden de knopen van stukken stof waarin
de dode gewikkeld is, losgemaakt, maar zodanig dat er geen aarde de dode
kan bereiken. De overledene wordt met zijn voeten schuin naar beneden en
zijn hoofd schuin naar boven neergelaten in het graf. Hij of zij wordt
op zijn of haar rechterzijde, met het gezicht naar Mekka in de uitholling
gelegd waarbij de rug wordt ondersteund door de aarde. Vooraleer men het
graf sluit, wordt het driemaal met twee handen vol met water besproeid.
Het graf wordt met aarde verhoogd zodat men het ziet en het mag dan niet
vertrapt worden. Daarna volgt de smeekbede voor de overledene (dit wordt
gedaan voor vergiffenis van de overledene).
De rouw: Deze is toegestaan voor de overledene
waarbij vrouwen het recht hebben om over een gestorven familielid te rouwen
voor een periode van maximaal drie dagen.
Het is normaal om verdriet te tonen, zelfs om te
huilen, maar dit mag niet onder de vorm van roepen, schelden, op de wangen
slaan,… gebeuren.
Algemeen Besluit
Gezondheid is dus belangrijk voor moslims. We moeten
actief werken aan onze gezondheid om die in stand te houden. Als we ziek
zijn, moeten we proberen ervoor te zorgen dat de behandeling zoveel mogelijk
binnen de voorschriften van de Islam plaatsvindt. In sommige gevallen mogen
we er bewust van zijn dat wat normaal gesproken verboden is, soms in kader
van de algemene gezondheid van een persoon wel wordt toegestaan. Een goede
algemene kennis van gezondheidszaken zou een groot voordeel zijn voor iedereen,
zodat we allen met een gezonde geest in een gezond lichaam een gelukkig
leven kunnen leiden.
Een dichter zei eens:
"O gij, die maar eet wat gij wilt en dan
de medicijnen en de dokters vervloekt,
gij kunt slechts oogsten wat gij gezaaid hebt.
Bereid uzelf voor op de ziekte die u zult krijgen!"
Al Yahiem, de dichter zei:
"Het leven wordt zoeter voor u als u een
wijze man ontmoet:
En slechts diegenen die goed onderwezen zijn,
herkennen de uitmuntendheid van de kennis.
"Er is geen medicijn dat iemand kan genezen
als hij ziek is van hebzucht;
Er is geen arts die iemand kan genezen als hij
ziek is van onwetendheid.".
__________________________
Woordenlijst
Abortus: Of vruchtafdrijving, het afstaan
van een baby uit het lichaam.
Adoptie: Een kind aannemen, de ouders van
een niet "eigen" kind zijn.
Bloedtransfusie: Bloed toevoeren in het
lichaam.
Cremeren/crematie: Het lichaam verbranden,
verassen.
Dhimmi: Een niet-moslim die onder de bescherming
van de Islamitische wet leeft.
Donorcodicil:
Een kaart waarop je bevestigt of je je organen wil afstaan, bij geval van
sterfte; die kaart moet je op zak hebben.
Euthanasie: het actief bevorderen van een
pijnloze dood, met instemming van de patiënt.
Excellente: Voortreffelijk.
Gomwierook: Wierook, rook van gomhars.
Graftombe: tombe of stenen constructie op
het graf.
Hadith: Overgeleverde uitspraak met name
van of over de profeet Mohammed.
Halal: Toegestaan of goedgekeurd.
Haram: Niet toegestaan of verboden.
Imaan: Acceptatie, geloof, vertrouwen in
Allah.
Imam: Geleerde die het gebed leidt (in de
moskee).
Kaäba: Het Heilige Huis van God in
Mekka.
Koran: Het Heilige Boek van de moslims.
Mekka: De stad waar de Kaäba staat
en waar de Profeet geboren is.
Moreel: Vertrouwen op zijn waarde, zedelijk,
karaktervol.
Profeet Mohammed: Boodschapper van God en
Zegel der Profeten.
Saffraan: Een (kostelijk, smaakgevend en
kleurend) kruid.
S.a.w.: Vrede zij met hem (de Profeet).
Soenna: Een handeling die kenmerkend is
voor een persoon, bij uitstek: de handelingen van de profeet Mohammed.
Transplantatie: Overplanting van organen
van een pas overledene op een zieke om diens leven te redden (bv. nier,
hart, lever...).
|
Update: 11 december 2005